Adam Mickiewicz

Dziady wg S. Wyspiańskiego

Reżyseria: Piotr Jędrzejas

Scenografia: Marcin Chlanda

Muzyka: Michał Górczyński

Obsada:
Pani Rollinsonowa - Teresa Bielińska; Maryla, Panna - Katarzyna Gałasińska; Duch, Lokaj, Dziecko II - Ewelina Gronowska; Sowietnikowa - Ewa Józefczyk; Gubernatorowa - Maria Wójcikowska; Pani Kmitowa - Beata Pszeniczna; Archanioł, Ksiądz Lwowicz, Dziecko I - Andrzej Cempura; Senator - Hubert Bronicki, Żegota, Starosta - Janusz Głogowski; Tomasz, Justyn Pol - Marcin Brykczyński; Starzec, Doktor, Kapral - Edward Janaszek; Ksiądz, Ksiądz Piotr - Paweł Sanakiewicz; Gustaw-Konrad - Bogusław Kudłek; Jan Sobolewski, Lokaj I, Sekretarz - Artur Słaboń; Pacholę, Feliks, Lokaj II, Szambelan - Robert Piskórz; Guślarz, Frejend - Dawid Żłobiński; Gromada - Tetresa Bielińska, Katarzyna Gałasińska, Ewa Józefczyk, Beata Pszeniczna, Maria Wójcikowska, Marcin Brykczyński, Janusz Głogowski, Robert Piskórz, Edward Janaszek, Artur Słaboń.


 

GALERIA

RECENZJE

Po premierze Dziadów
Aktualne do dzisiaj
Plwajmy na tę skorupę i zstąpmy do głębi

Więcej czytaj w GAZECIE TEATRALNEJ

Premiera tamtych "Dziadów" miała miejsce 31 września 1901 roku w Teatrze Krakowskim (dziś im. J. Słowackiego).

Piotr Jędrzejas, przygotowując kielecką inscenizację odwołuje się do Wyspiańskiego, do jego idei. Tworzy spektakl kierując się kluczem Wyspiańskiego, starając się zrozumieć jego myśl. Skrótów w dramacie Mickiewicza dokonał Wyspiański (co wówczas, jak donoszą zapiski historyczne, spotkało się z oburzeniem). Wyspiański postrzegał "Dziady" przede wszystkim jako walkę sił: dobra i zła. Sił, które wciąż się ścierają, które wzajemnie na siebie oddziałują, bez względu na czasy i okoliczności. Tak też czyni Piotr Jędrzejas, wychodząc z założenia, że dokładne cytowanie Wyspiańskiego dziś byłoby pewnym archaizmem.