Adam Mickiewicz
Dziady wg S. Wyspiańskiego

Reżyseria: Piotr Jędrzejas

Scenografia: Marcin Chlanda

Muzyka: Michał Górczyński

Obsada: Pani Rollinsonowa - Teresa Bielińska; Maryla, Panna - Katarzyna Gałasińska; Duch, Lokaj, Dziecko II - Ewelina Gronowska / Aneta Wirzinkiewicz; Sowietnikowa - Ewa Józefczyk; Gubernatorowa - Maria Wójcikowska; Pani Kmitowa - Beata Pszeniczna; Archanioł, Ksiądz Lwowicz, Dziecko I - Andrzej Cempura; Senator - Hubert Bronicki, Żegota, Starosta - Janusz Głogowski; Tomasz, Justyn Pol - Marcin Brykczyński; Starzec, Doktor, Kapral - Edward Janaszek; Ksiądz, Ksiądz Piotr - Paweł Sanakiewicz; Gustaw-Konrad - Bogusław Kudłek; Jan Sobolewski, Lokaj I, Sekretarz - Artur Słaboń; Pacholę, Feliks, Lokaj II, Szambelan - Robert Piskórz; Guślarz, Frejend - Dawid Żłobiński; Gromada - Tetresa Bielińska, Katarzyna Gałasińska, Ewa Józefczyk, Beata Pszeniczna, Maria Wójcikowska, Marcin Brykczyński, Janusz Głogowski, Robert Piskórz, Edward Janaszek, Artur Słaboń.

Premiera tamtych "Dziadów" miała miejsce 31 września 1901 roku w Teatrze Krakowskim (dziś im. J. Słowackiego).

Piotr Jędrzejas, przygotowując kielecką inscenizację odwołuje się do Wyspiańskiego, do jego idei. Tworzy spektakl kierując się kluczem Wyspiańskiego, starając się zrozumieć jego myśl. Skrótów w dramacie Mickiewicza dokonał Wyspiański (co wówczas, jak donoszą zapiski historyczne, spotkało się z oburzeniem). Wyspiański postrzegał "Dziady" przede wszystkim jako walkę sił: dobra i zła. Sił, które wciąż się ścierają, które wzajemnie na siebie oddziałują, bez względu na czasy i okoliczności. Tak też czyni Piotr Jędrzejas, wychodząc z założenia, że dokładne cytowanie Wyspiańskiego dziś byłoby pewnym archaizmem.

Zobacz galerię
Zobacz recenzje